GALİBA ANLADIM

Gurbetçi olmak ,vatan hasretiyle dolmak,”uçaktan inince toprağı öpücem abi o kadar özledim ki memleketimi.” Bu denli söylemler ve olgular bana oldum olası samimiyetsiz, mesnetsiz ve mübalağa kokardı. Dı diyorum neden? çünkü bugün itibarı ile 42 gündür vatanımdan uzak 3. Dünya ülkesi olarak değerlendirebileceğim bir ülkede bulunuyorum ve gün geçtikçe daha da vatan hasretiyle doluyor benim güzel ülkemi ve onun güzel insanlarını özlüyorum kıymetini tekrar tekrar anlıyorum. Canın istediğinde herhangi bir mağazadan alışveriş yapabilmeyi bu kerbeladaki bakkal Süleyman adlı şahsa muhtaç olmamayı, o gün hangi moddaysam lüks bir restaurantta kendime ziyafet çekmek ile sokak arasında en pis gözüken tezgahtan kokoreç yemek arasında saçma tercihler yapmayı, süpermarkete gidip lüzumsuz şeyler almayı, hiç bir şey almayacak olsam da boş boş gezinmeyi, sokakta yürürken bırak şortlu mini etekli olanını sadece bayan görmeyi, dilediğim yerde dilediğim içkiyi içebilmeyi , arkadaşlarımla geyik muhabbetinin dibine vurup ipe sapa gelmez saçma sapan konuları saatlerce tartışmayı, midye dolmayı, ailemle çıktığımız hafta sonu tatillerini ve bana sürekli acayip bahçe işleri yaptırma çabalarını, kısacası özledim vatanımı özledim, arkadaşlarımı,ailemi,köpeğimi,balkondaki fesleğenimi özledim daha 42 gün oldu geriye kaldı 323. Bu günlerde geçecek tıpkı ardımda bıraktığım günler gibi ama ülkeme döndüğümde ne ben ona eskisi gibi memnuniyetsiz,umutsuz bakacağım nede o bana karşı acımasız , sorgulayıcı olacak gül gibi geçinip gidicez. Bunu söylediğim herkes bana “hadi canım sende” ,”abartıyorsun”, “daha neler” diyor kimi içinden diyor kimi yüzüme söylüyor. ama şu bir gerçek ki gurbetçinin halinden gurbetçi anlarmış. Evet evet benim memleketim güzelmiş insanları şahaneymiş mış muş …